Saturday, 13 September 2014

Najlepša kapija Balkana


Priča o Beogradu je povest o gradu kojeg, kroz vekove, osvajači žele samo za sebe, stoga ga prvo ruše, a potom podižu iz pepela.Grad kao tvrđava na granici evropskog Istoka i azijskog Zapada, kao kula stražara nad panonskim ravnicama, svetionik na obalama Save i Dunava, kapija na ulazu vatrenog pojasa Balkana
Priča o Beogradu - Večitom gradu počinje na mestu Pobednika u parku Kalemegdan, što na turskom znači tvrđava sukoba, na kome je pre oko dve hiljade godina ležao rimski vojni logor, kastum, oko koga je bilo naselje, antički Singidunum. Dunum je kažu keltska reč za tvrđavu, a Singi su bili keltsko pleme, koje je bilo nastanjeno duž desne obale Dunava.
Moćni Rim se zanimao za predele oko Save i Dunava, koji su bili pod gustom šumom. Car Oktavijan je ratovao sa plemenima.Istorija kaže da su Rimljani dobijali i gubili ratove, dok konačno nisu zavladali u I veku nove ere, baš kod ušća Save u Dunav i vladali stolećima.
Od doba kada je Singidunum postao Beograd, grad na ušću Save u  Dunav, doživeo je u svojoj istoriji, samo tri perioda u kojima je bio lep, bogat i spokojan. Prvi period je trajao 27 godina, tokom vladavine renesansnog vladara Despota Stefana Lazarevića, drugi je bio za vreme "prve" turske vladavine koja je trajala 167 godina (XVI i XVII vek) i treći - 22 godine, kada su ga osvojili Austrijanci (XVII vek).
Istoričari vole da naglase da je Beograd imao burnu istoriju. Zajedljivo bih pitala da li je u toj buri izgorelo mnogo vrednih građevina, jer u suštini istorija Beograda je u knjigama, a vrlo malo u muzejima, koji se na
nesreću gase, nestaju zbog nebrige vlasti.Stoga ne čudi činjenica da se ispod ulica grada kriju prava arheološka blaga, dok Etnografski muzej više služi kao prostor za modne revije, nego što poseduje etno eksponate. Sedamdesetih godina, prošlog veka, na prostoru Studentskog parka (prostor oivičen Etnografskim muzejom, zgradama Rektorata i nekoliko fakulteta), počelo je otkopavanje rimskih termi (prostrano toplotno kupatilo). U zemlji u kojoj ima para za svekolike gluposti, osim za nauku i kulturu, radovi su obustavljeni. Arheolozi tvrde da je na ovom prostoru  bilo najgušće rimsko naselje.
Huni su razorili rimski Singidunum. U razdoblju V do VIII veka grad postaje poznat kao Belgrad ili Beograd. Tokom XI i XII veka Beograd postaje središte oko koga se otimaju Bugari, Ugari, Sloveni i Vizantinci.
Ugari su pri opsadi Beograda zidali vitke, visoke drvene kule, koje su nadvisivale sve građevine beogradske srednjovekovne tvrđave.U to vreme te ugarske kule su predstavljale tehničko čudo, jer su bile pokretne - postavljene na točkove.Svrha tih kula je bila da preko njih Ugari lakše uskaču u tvrđavu. Laik bi rekao, što ti je istorija čudo koje se ponavlja. Koliko vekova nakon Ugara stižu investitori, braća Arapi, koje dočekujemo raširenih ruku da nam sazidaju kule koje će nadvisiti i zaseniti srce Večnog grada

Dvadesetih godina XV veka, Despot Stefan vlada Beogradom. Od ugarske prćije stvorio je lep srednjovekovni grad, koji "zapade" za oko Turcima, kao nedostižni san, kao kamen spoticanja ka zapadu. Beograd kao večiti grad, poslednji bastion hrišćanstva pred najezdom islamizma.
Cinik bi rekao - zalud su se Turci trsili na bojnom polju da slome bedem hrišćanstva i zaposednu Evropu.Ono što je bila noćna mora za mnoge sultane, to je pregazio marketinški trik turske kinematografije sa serijama za zajapurene domaćice. Turci postadoše preko noći poželjni muževi, brižni, privrženi....srušiše mit evropskog romantičnog mužjaka.....
Sultan Sulejman II probio je bedem hrišćanstva prvih decenija XVI veka.Pet vekova kasnije njegov "dvojnik" slama srca zajapurenih domaćica sa druge strane tv ekrana. E, kada bi u zanosu mogle da prođu kroz ekran, al' dočekaše ga na aerodromu, koji igrom slučaja nosi ime čoveka koji im je svojim otkrićem omogućio da gledaju sultana koji je putovao kroz vekove....
Nekoliko vekova Beograd je bio podeljen "gredom". Deo na kosini prema Dunavu bio je turski, islamski, bogat i raskošan, dok deo na padini prema Savi bio je srpski, hrišćanski i pravoslavan, ali sirotinjski....
Beograd se kroz vekove sve više prepoznavao kao Kapija Balkana, te tako sredinom XIX veka počeše da ga pohode predstavnici velikih sila. Danas bi to nazvali stranim investitorima.Današnje diplomatske igre, koje igra naša Vlada, igra između istoka i zapada podsećaju na one koje je knez Miloš igrao u XIX veku.
Kraj XIX veka Beograd dočeka sa železničkom prugom i železničkom stanicom.
Želežnička pruga između Beograda i niša izgrađena je 1882.god.Dve godine kasnije u Beogradu je izgrađena železnička stanica, koja se smatra jednom od najlepših zgrada u ovom delu Evrope.Zgradu je projektovao arhitekta Dragutin Milutinović, sin pesnika Sime Milutinovića Sarajlije.
Danas u drugoj deceniji XXI veka doći će graditelji sa dalekog istoka da nam sagrade prugu od Beograda do Budimpešte, kojom će jezditi brzi vozovi toliko brzi da nećemo čestito sesti i rascepiti pile i umočiti parče hleba, a već ćemo biti u božanstvenoj Budimpešti....
Krajem XIX veka Beogradu su darivani arhitektonski dragulji, renesansne palate, kojima se dive pokolenja.Neke su nestale posle Drugog svetskog rata pod dejstvom staljinističkih arhitekata, koji su smatrali da se ne uklapaju u socijalističko-komunistički režim, da su suviše buržoaske.Na svu sreću lepota preživi i nadživi svako bezumlje...



Stari Beograd, starim i ja. Beograd ponosan sa visine dostojne gorostasa stoji kao kapija Balkana i gleda vekove koji dolaze i prolaze....

Sunday, 7 September 2014

The most beautiful park in Barcelona


The park of the Royal Palace of Pedralbes has its origin in a farm in the Güell family cede it in 1920 for the construction of a residence for the royal family, which lacked Barcelona. The simplicity of the solution and resources "popular" used perfectly with classical busts that top railing and friendly and nothing impressive facade of the palace, and are, at once, of extreme elegance. Today the palace houses the Museum of Arts Decoratives and the Museu de Ceramica.

A walk along the gardens of the Pedralbes Royal Palace,  one of the most beautiful parks and gardens in Barcelona,  will transport you to a time when serenity and majesty were determining elements of the landscape. When you pass through the magnificent forged-iron entry door, a large space will welcome you. There is an elegant oval pond in the middle with the sculpture of a woman in its centre. In front, flower beds and, behind, a slight slope covered with grass and well-tended bay trees and orange trees, replete with a small waterfall.

The Royal Palace, located at the back of the park. The path opens up into a semicircular square in front of the palace, surrounded on both sides by a large balustrade decorated with busts sculpture from white marble. Since the railing is located under the shade of the trees, this is a perfect place to sit for a moment and gaze upon the building. The semicircular square is sunny and presided over by a white marble sculpture of Isabel II holding her son Alfons XII in her arms and a pond in the middle surrounded by flower pots filled with geraniums.

The balustrade in front of the building is decorated with white marble busts. In addition to these beautiful and unknown works of Gaudí, the gardens are full of sculptures, fountains, ponds .... 
and endless corners to spend to cool a warm summer afternoon.

Monday, 1 September 2014

Are you happier over there far away?

My life is a game without limits
A tired story, ripping pages
that have nothing written on them
Because my life is endless falling
When I count my defeats, nothing remains
I just keep sticking to old habits
and everything is based on that
If only I could wake up
in the world of love
without bad memories of chilly Springs
If only I could wake you up
make you a coffee
bring it to you in bed
And then kiss you
But that’s not happening and it doesn’t exist
What’s that sad thing in people
that they come into others lives
who’s that living in my past
that still hasn’t died of shame
Not everyone likes a nice song
It’s not the sky that you are being offered
it’s not the sun of gold and power
The town is empty, and you are in my soul
Pride is a wall, who do knock on it now
it’s hard to beg
every word is a new song for us
and I still love you....
The breath disappears, you open the door
I’m lying to you with my eyes
I wish that everything was the same as before
what should I say first
Is there a day for us
so that I’d discover why I’m alive
so that I’d throw the veil of sorrow and evil so that I’d sign that I’m at fault
What are you doing here, what brought to my doorstep little girl?
 I have passed a million of miles...

Un momento.....

Vente niña conmigo al mar
Que en la playa tengo un bajel
Jugaremos a dos en
Que allí solo se sabe amar....

Monday, 25 August 2014

Postoji milion gradova u koje možeš da odeš, ali samo jednom se vraćaš....


Postoje mesta na svetu na kojima nikada nisam bila, ali čim stignem tamo, zauvek sam "promenjena".
 Imam rodni grad, kuću gde sam odrasla i gde se vraćam s vremena na vreme. Tada me obuzme osećaj karmičkog duga.Povijeno drvo, rupa na putu, šapat planina....znakovi mi nisu  potrebni, jer znam put i sve što je tu postaje dom.Postoje beznačajna, siva, prljava i sumorna mesta, za koja me nekim čudnim slučajem veže "ljubav".
Nalazimo bezbroj misterija u kakvoj trafici, osećamo strašnu tajnu iza odškrinutog prozora na periferijskoj straćari,
 a neki nasip pokraj želetničke pruge, zarastao u korov,deponija pored puta, postaje nam očajnički cilj kome se omađijano vraćamo čitavog života. Kakvo je to prokletstvo?
S druge strane, postoje gradovi čuveni zbog svoje lepote, ali nam ne znače baš ništa, jer ih nikad nije ozarila naša ljubav, neki tajni smisao.
Koračamo kroz njih zevajući od dosade. Krivica nije do tih gradova – ona je u nama. Zbog toga, najpametniji ljudi i ne putuju. Sede na trgu na kom su se rodili, i čekaju da svet dođe do njih.
Čovek može da nađe koliko god hoće prijatelja sa kojima će da priča, ali malo je onih sa kojim će da ćuti.Usamljenost nije u tome što smo sami, nego u tome što ne postoji ništa za čim čeznemo. I tako u nekom svom zamišljenom svetu sedimo i čekamo Godoa koji će nas prevesti od tačke A do tačke B.
Čovek uzima onoliko slobode koliki mu je kapacitet pluća.Često poželim tvoj hod, ali ne bih ga pratila. U daljini kao da si ti, i vidim sebe kraj tebe. Možda sam luda, jer davno sam shvatila da ti za mene nisi tu. A ja još uvek okušavam čudo na mestu naših susreta….


Thursday, 31 July 2014

Beograd za početnike


Kažu - ako hoćeš da upoznaš neki grad, njegove stanovnike i običaje kreni u najsiromašniji deo grada ili se provozaj gradskim prevozom.....
Ono što ste propustili u životu, ne možete nadoknaditi brzom, sumanutom vožnjom.
Ukrcah se u bus (vozač sluša Riblju Čorbu).  Htedoh kao svaki čestiti građanin da overim svoj BusPlus, kad ono 
 Uf, brate!Nasmeši se, sa mnogo dobrote i malo,  gorčine. Oprosti životu i svetu što nisu savršeni...Pre nego što krenete da tražite sreću, proverite – možda ste već srećni. Sreća je mala, obična i neupadljiva i mnogi ne umeju da je vide.
Ko ume da se voli samo kad je zajedno, taj ne pravi pitanje s kim je.
Malo para kvari telo a mnogo para kvari dušu. Čovek je na velikoj muci. U čemu da čuva dušu ako pokvari telo? Šta da čuva u zdravom telu ako ostane bez duše?

Ne trčite za ženama da se ne sudarite sa onima koji od njih beže.
Kolekcionari dana i godina ne prave pitanje. Samo neka je dan i neka je život.
Sve vam u braku i kući škripi ali biste mogli da podmažete bar vrata. Kad čujemo ta vrata, imamo utisak da se radi o braku strave i užasa.
Beogradsko nebo me podseća na  plavi  tiganj, a sunce na oko. Od kada najaviše Beograd na vodi umesto sucobrančića u koktelu imamo kišobran za poneti
Tesko je biti sam. Od toga je jedino teze kada su dvoje sami.
U Beogradu živi mnogo zaboravljenih ljudi. Neko ih je nekad ostavio i zaboravio.
Kontrolori GSP-a i ove noći traže putnike bez karata.
 Imali bismo više vajde i mi i oni kad bi nam pregledali zube i merili krvni pritisak.
Strašno je to kad imate da ispričate nešto važno a nemate kome. A još je strašnije kad imate kome, a nemate šta.Razvigorac ćarlija mnogi  će ostati bez lepe frizure...
Pit i to je Beograd.....

Monday, 21 July 2014

Why did the chicken cross the road?



Aristotle: It is the nature of chickens to cross roads.

Isaac Newton: Chickens at rest tend to stay at rest, chickens in motion tend to cross roads.

Albert Einstein: Whether the chicken crossed the road or the road moved beneath the chicken depends on your frame of reference.

Werner Heisenberg: We are not sure which side of the road the chicken was on, but it was moving very fast.

Wolfgang Pauli: There already was a chicken on this side of the road.

Erwin Schrödinger: The chicken crossed the road and didn't cross the road simultaneously.