Followers

Sunday, 13 April 2014

Blace pa Harvard

Zašto nove generacije đaka u Srbiji ne znaju da popune ni karton za članstvo u biblioteci, kako su škole postale jaslice za odrasle, a nastavnici njihovi polupismeni drugari, i dokle će Ministarstvo prosvete biti servis za sindikat prosvete...

Već skoro jednu deceniju traju zastrašujuća upozorenja, da su nove generacije Srba među najslabije obrazovanima u svetu. Kako je dotaknuto ovo dno, pitanje je koje bi trebalo da potrese čitavu državu, sve njene institucije, svakoga mislećeg čoveka (ako je neko takav ovde ostao!), ali pre svega one koji sebe predstavljaju kao vođe i smatraju sebe lučonošama nekog novog doba i novih ideja.
Nikada nije bilo više bljutavih političkih fraza o "domaćoj pameti", izvozu našeg znanja i sličnih konstrukcija, a nikada manje zaista upotrebljivih stručnjaka iz svake oblasti života.
U isto vreme, Srbija izgleda kao jedan rajski vrt za cvetanje hiljadu univerziteta! Nema nijednog ozbiljnijeg tajkuna koji nije ušao u "obrazovni biznis" otvarajući visoke škole, fakultete, pa čak i čitave univerzitete.


Otimanje para visokoškolcima i nuđenje lažne nade (sve same evropske i svetske perspektive, a diplome nepriznate van Srbije!) postalo je prestižan sport u kome se takmiče najgori prevaranti, bivše kafandžije, kriminalci sa pedigreom (čak i jedan zaštićeni svedok poznat kao "gospodin Čume"), korumpirani političari, bivši službini cinkaroši i mnogo drugog (polu)sveta koji se razlikuju po mnogo čemu, a slični su samo u jednome: učestvuju u najmračnijem projektu koji je zadesio Srbiju od kako je Vuk Karadžić postrojio onih trideset slova i nazvao ih azbukom.
Ova "obrazovna elita", potrudila se da svoje "univerzitete"  smesti na lokacijama koje u njima budi nostalgiju (u zavisnosti od toga kako je osnivač ovih "akademija" započeo svoj "biznis"). Tako nije nikakvo čudo da u neposrednoj blizini raznih privatnih katedri i rektorata "stanuje" elitna benzinska pumpa, uvažena javna kuća, renomirana kladionica... Mnoge su se varoši i sela u Srbiji našla u grdnom čudu kad su preko noći proglašeni "univerzitetskim" zarad "isturenih odeljenja" koja su tu nikla.
Upravo iz ovih razloga, niko, pa ni nadležno ministarstvo, ne može sa sigurnošću da utvrdi ukupan broj viših škola i fakulteta na teritoriji Srbije (za mnoga i znaju ali ne smeju da pitaju!).

U Srbiji ne postoji ni registar nastavnika, koji zbog toga honorarno istovremeno rade u nekoliko visokoškolskih ustanova... O tome ko i kako piše udžbenike, kojih sve bedastoća, dezinformacija, laža i gomila svakovrsne neukosti tamo ima, moglo bi da se nađe u jednoj studiji, da država za to ima sluha. Ovako, izgleda kao da svaka mesna zajednica u Srbiji ima svoju visokoškolsku ustanovu (u duhu zakonske ideje "da nastava mora biti realizovana u sedištu visokoškolske ustanove"), mada su u ružnoj stvarnosti prilike takve da slobodno treba reći:  nikada u istoriji ove zemlje nije bilo više takozvanih akademskih ustanova i nikada manje obrazovanih ljudi!
Niko pouzdano ne zna koja je ustanova akreditovana, a koja nije, pa je tako moguće da u nekom Blacu ima ravno 4200 studenata, mada ova varoš prema poslednjem popisu stanovništva ima - 3.500 domaćinstava! 

Konačno, ma kakva da je, i problemi u primeni ozloglašene Bolonjske deklaracije su pre svega njena parcijalna i neadekvatna primena, nereformisani nastavni planovi i programi, nedovoljno ili potpuno odsustvo praktične nastave, profesori koji imaju averziju (nekad razumnu, nekad nerazumnu) prema modernizaciji visokog školstva, neusaglašenost stručnih zvanja nakon završetka studija sa zemljama potpisnicama Bolonjske deklaracije...

I zaista, činjenice govore da u srpskim školama i na fakultetima niko ne uči praktične stvari, velika većina studenata koja završi fakultet nije uopšte spremna da radi, niti poznaje ono za šta je zvanično školovana, ali mnogi od njih, uprkos tome, dolaze na važna mesta u državnim institucijama (do samog vrha), bez ikakvog iskustva, nespremni da dalje uče, naoružani samoljubljem i bahatim odnosom prema svakome oko sebe...
Neko je od onih pametnih i talentovanih, ali od muke odbeglih sa Balkana, komentarišući fraze srpskih političara kako "istina o nama treba da se probije u svet", rekao: jedva čekam nešto drugo - da se istina o nama probije do nas! Ta istina, nažalost, ne izgleda dobro...To već godinama pokazuju poražavajući rezultati takozvanog PISA testa 
U srpskom obrazovnom sistemu svako kvalitetno pomeranje čin čiste "kontrarevolucije".
Ono znači uklanjanje nesposobnog i neobrazovanog nastavnog kadra, ukidanje apanaža piscima skandaloznih udžbenika koji rade na trovanju i zaglupljivanju čitavih generacija, i razbijanje još mnogo toga u lancu kojim je zamaknuta zdrava pamet ovog naroda i njegovog potomstva.
Školovani ali "udaljeni" Srbin, koji živi u Australiji, pamti da je na jednom beogradskom fakultetu iz matematike učio "silne formule", trostruke površinske i zapreminske integrale, ali nikada nije u svojoj pradomovini naučio čemu to sve služi
Za manje od pet godina u Srbiji, ovakvoj kakva je, odbranjeno je blizu 200 doktorskih disertacija! Bilo je i onih koji su magistrirali i doktorirali za godinu dana! A, u normalnim okolnostima, ozbiljan doktorat ne može biti urađen za manje od tri godine, jer je reč o naučnom radu. Utoliko ima smisla ono pravilo da jedan profesor univerziteta u toku svoje karijere može da izvede najviše deset doktoranata.
Ali, u svemu što je ovde naopako okrenuto, i slučaj masovne pojave raznih doktoranata, samo je prilog više u potpunoj degradaciji visokog obrazovanja. Samo na nekom Fakultetu za menadžment iz Novog Sada za tri godine odbranjena su 33 doktorata i 101 magistarska teza!

A šta se dešava kad ova armija doktora nauka, samoniklih "genija", zapravo, bataljon sujetnih budala, dobije status redovnog profesora i predavača? Ko im piše udžbenike? Kakvih imbecilnih pasusa tamo ima? Kolika im je plata na privatnim univerzitetima? Kome oni i za koji novac daju potpise? Gde je kraj tom trulom lancu i neopisivom blatu u kome se valja srpsko školstvo?

Jedan vispreniji posmatrač propasti srpskog školstva doslovno kaže da je "...reforma srednjih stručnih škola koja će od nekada kvalitetnih i poštovanih stručnih škola, pogotovo tehničkih, koje su školovale kadar koji je gradio i izgradio privredu bivše Jugoslavije, napraviti škole za polupismene radnike i majstore u neposrednoj proizvodnji zapadnoevropskih zemalja.
Tamo, naime, niko više neće u radnike. Eto, tako izgleda reformisano školovanje za Evropu i za novo doba kao neorobovlasnički društveni sistem..."
Neke velike i neuporedivo bolje organizovane države, poput Nemačke, počele su da traže izlaz iz "bolonjske katastrofe". Grupa od devet najjačih tehničkih univerziteta u Nemačkoj već odavno vodi pravu rovovsku bitku protiv ovog mondijalističkog terora nad zdravim razumom. I to politikom malih koraka. Za sada ovaj osvešćeni deo nemačkih univerziteta radi na povratku zvanja diplomiranog inženjera, što je "bolonjskom katastrofom" izbačeno iz upotrebe. A koliki je haos nastupio ovim pokušajem evropske reforme školstva, najbolje je opisao najveći matematičar savremene Rusije Vladimir Arnoljd rekavši da će rezultat ovih reformi biti takav da će - "avioni padati, a mostovi se rušiti"!

La ciudad de los sueños hoy en llamas

Valparaíso,
tan pequeña
como una camiseta
desvalida,
colgando
en tus ventanas harapientas
meciéndose
en el viento
del océano...

Del mar te besa, nadie sino mis labios
en tu corona fría de sirena,
elevada en el aire de la altura,
oceánico amor, Valparaíso,
reina de todas las costas del mundo,
verdadera central de olas y barcos,
eres en mí como la luna o como
la dirección del aire en la arboleda....

Hoy en llamas


In my eyes only fatigue flickers

We parted 
and descended from the city 
like two tears dropping parallely down 
a wrinkled face. 
Two boats awaited on water 
and yours was the first to leave. 
Mine was touring the islands. 
I sat bent and sombre 
empty as moon's shadow.....

One begins to read between the pages of a book.....


Coming back to me
You came to stay and live my way
Scatter my love like leaves in the wind
You always say you won't go away
But I know what it always has been
It always has been
Still I'll take a chance and see 
I found someone to love today 
There's a sorrow in his eyes 
Like the angel made of tin 
What will happen if I try 
To place another heart in him 
How I wish you were here.
We're just two lost souls swimming in a fish bowl,
 year after year,
Running over the same old ground.
What have we found?
The same old fears.
Wish you were here....

Saturday, 12 April 2014

Is Death An Illusion? Evidence Suggests Death Isn't the End


After the death of his old friend, Albert Einstein said “Now Besso has departed from this strange world a little ahead of me. That means nothing. People like us know that the distinction between past, present and future is only a stubbornly persistent illusion.
New evidence continues to suggest that Einstein was right death is an illusion.
Our classical way of thinking is based on the belief that the world has an objective observer-independent existence. But a long list of experiments shows just the opposite.
We think life is just the activity of carbon and an admixture of molecules we live awhile and then rot into the ground.

We believe in death because we’ve been taught we die. Also, of course, because we associate ourselves with our body and we know bodies die. End of story. But biocentrism a new theory of everything tells us death may not be the terminal event we think. Amazingly, if you add life and consciousness to the equation, you can explain some of the biggest puzzles of science. For instance, it becomes clear why space and time – and even the properties of matter itself – depend on the observer. It also becomes clear why the laws, forces, and constants of the universe appear to be exquisitely fine- tuned for the existence of life.

Consider the weather ‘outside’: You see a blue sky, but the cells in your brain could be changed so the sky looks green or red. In fact, with a little genetic engineering we could probably make everything that is red vibrate or make a noise. You think its bright out, but your brain circuits could be changed so it looks dark out. You think it feels hot and humid, but to a tropical frog it would feel cold and dry. This logic applies to virtually everything.In truth, you can’t see anything through the bone that surrounds your brain. Your eyes are not portals to the world. Everything you see and experience right now even your body is a whirl of information occurring in your mind. According to biocentrism, space and time aren’t the hard, cold objects we think. Wave your hand through the air – if you take everything away, what’s left? Nothing. The same thing applies for time. Space and time are simply the tools for putting everything together.
According to biocentrism, it’s us, the observer, who create space and time (which is the reason you’re here now). Consider everything you see around you right now. Language and custom say it all lies outside us in the external world. Yet you can’t see anything through the vault of bone that surrounds your brain. Your eyes aren’t just portals to the world. In fact, everything you experience, including your body, is part of an active process occurring in your mind. Space and time are simply the mind’s tools for putting it all together.

 Consider the famous two-slit experiment. When scientists watch a particle pass through two slits in a barrier, the particle behaves like a bullet and goes through one slit or the other. But if you don’t watch, it acts like a wave and can go through both slits at the same time. So how can a particle change its behavior depending on whether you watch it or not? The answer is simple reality is a process that involves your consciousness.

Or consider Heisenberg’s famous uncertainty principle. If there is really a world out there with particles just bouncing around, then we should be able to measure all their properties. But you can’t. For instance, a particle’s exact location and momentum can’t be known at the same time. So why should it matter to a particle what you decide to measure? And how can pairs of entangled particles be instantaneously connected on opposite sides of the galaxy as if space and time don’t exist? Again, the answer is simple: because they’re not just ‘out there’ – space and time are simply tools of our mind.

Death doesn’t exist in a timeless, spaceless world. Immortality doesn’t mean a perpetual existence in time, but resides outside of time altogether.Life is an adventure that transcends our ordinary linear way of thinking. When we die, we do so not in the random billiard-ball-matrix but in the inescapable-life-matrix. Life has a non-linear dimensionality it’s like a perennial flower that returns to bloom in the multiverse.......



Friday, 11 April 2014

If we could make better human beings by knowing how to add genes, why shouldn't we?


The gods of mythology possessed the ultimate power: the power over life and death, the ability to heal the sick and prolong life.
Foremost in our prayers to the gods was deliverance from disease and illness.
In Greek and Roman mythology, there is the tale of Eos, the beautiful goddess of the dawn. One day, she fell deeply in love with a handsome mortal, Tithonus. She had a perfect body and was immortal, but Tithonus would eventually age, wither away, and perish. Determined to save her lover from this dismal fate, she beseeched Zeus, the father of the gods, to grant Tithonus the gift of immortality so that they could spend eternity together. Taking pity on these lovers, he granted Eos her wish.
But Eos, in her haste, forgot to ask for eternal youth for him. So Tithonus became immortal, but his body aged.
Unable to die, he became more and more decrepit and decayed, living an eternity with pain and suffering.
So that is the challenge facing the science of the twenty-first century.
Scientists are now reading the book of life,which includes the complete human genome, and which promises us miraculous advances in understanding aging. But life extension without health and vigor can be an eternal punishment, as Tithonus tragically found out.
One of the scientists who is unlocking the secrets of life is Robert Lanza, a man in a hurry. He is a new breed of biologist, energetic, and full of fresh ideas - so many breakthroughs to be made and so little time. Lanza is riding the crest of the biotech revolution. Like a kid in a candy store, he delights in delving into uncharted territory, making breakthroughs in a wide range of hot-button topics.

He came from a modest working-class family south of Boston, where few went to college. But while in high school, he heard the astonishing news about the unraveling of DNA. He was hooked. He decided on a science project: cloning a chicken in his room. His bewildered parents did not know what he was doing, but they gave him their blessing.
Determined to get his project off the ground, he went to Harvard to get advice. Not knowing anyone, he asked a man he thought was a janitor for some directions. Intrigued, the janitor took him to his office. Lanza found out later that the janitor was actually one of the senior researchers at the lab. Impressed by the sheer audacity of this brash young high school student, he introduced Lanza to other scientists there, including many Nobel-caliber researchers, who would change his life. Lanza compares himself to Matt Damon’s character in the movie Good Will Hunting, where a scruffy, street-smart working-class kid astonishes the professors at MIT, dazzling them with his mathematical genius.

Today, Lanza is chief scientific officer of Advanced Cell Technology, with hundreds of papers and inventions to his credit. In 2003, he made headlines when the San Diego Zoo asked him to clone a banteng, an endangered species of wild ox, from the body of one that had died twenty-five years before. Lanza successfully extracted usable cells from the carcass, processed them, and sent them to a farm in Utah. There, the fertilized cell was implanted into a female cow. Ten months later he got news that his latest creation had just been born. On another day, he might be working on “tissue engineering,” which may eventually create a human body shop from which we can order new organs, grown from our own cells, to replace organs that are diseased or have worn out. Another day, he could be working on cloning human embryo cells. He was part of the historic team that cloned the world’s first human embryo for the purpose of generating embryonic stem cells.

Wednesday, 9 April 2014

Dragulj Pijemonta


Ne volim kada me neko pita šta bih bila po profesiji da nisam to što jesam, ne volim kad me neko pita - da se ponovo rodim da li bi istim putem išla. Na pitanje da li verujem u sudbinu (kismet) ne znam šta bih rekla, jer sam od onih koja ide glavom kroz zid u nadi da će pobiti Treći Njutnov zakon. Grozim se izreke "čovek je kovač svoje sreće" - da je tako na svetu ne bi bilo gladnih, bolesnih, ojađenih, obespravljenih, svet bi igrao u ritmu muzike za ples....

Slaba strana mi je umetnost lepog (to nema veze sa horoskopskim znakom). Imam pasiju da gledam fasade (u Beogradu to radim iz predostrožnosti da mi deo fasade ne bi pao na glavu), divim se arhitektonskim lepotama ktnjastih fasada (mada i dalje verujem u urbanu legendu Tehničkog fakulteta u Beogradu - u prizemlju je fakultet ETF, na prvom spratu viša škola - Građevinski fakultet, a u potkrovlju - Arhitektonski fakultet).Svaka fasada priča neku svoju priču, priču o vremenu, o ljudima. 
Beograđani su nekada imali kultni odnos prema Italiji - to su bila ona zlatna vremena Ante Markovića s kraja 80-tih godina prošlog veka, kada je petkom u 21h kretao voz za Trst i vraćao se narednog dan da bi u Beograd stigao u nedelju, tako su Beograđani provodili vikend u Trstu i vraćali se s bisagama garderobe, a na vrhu prtljaga su bile neizostavne Leviske.....Nisam bila deo tog karavan. Par decenija kasnije oživelo je

prijateljstvo Srba i Italijana zahvaljujući preduzimljivom sada već bivšem ministru, koji je vozio francuska kola, a u srce Šumadije doveo "Fijat".
Kola te firme nisu po mom ukusu, ali grad u kome je njeno sedište je baš po mojoj meri.Olimpijski grad, grad na nekoliko stotina kilometara udaljen od najstarijeg evropskog univerziteta, od rodnog grada mog omiljenog skijaša Alberta Tombe... 
Smešten u dolini Alpa Torino deluje kao barokni biser, kome vreme ne može narušiti lepotu.Nastao je u III veku p.n.e.u dolini reke Po, kraj koje  se nastanilo pleme Taurina, potomci Kelta i Gala. Vek kasnije proterani su i Julije Cezar dolinu pretvara u vojnu bazu. Nakon propasti Zapadnog rimskog carstva na vlasti su bili Goti, Langobardi i Franci. Od 1536.god. grad prelazi u posed porodice Savoja. Početkom XVII veka Karl Emanuel I, daje dozvolu da grad može biti proširen, ali se ne sme narušiti rimska struktura gradnje, a to je značilo da ulice moraju biti pod pravim uglom (to pravilo se održalo do danas). U XVII i XVIII veku grad doživljava procvat u baroknoj umetnosti i arhitekturi.
Na trgu  Piazza Castello
 dominira Palazzo Carignano, sagrađena 1505.god, za porodicu Mediči, po nacrtu arhitekte Guarino Guarini.Sadašnja fasada datira iz 1650.god. U njoj su stanovali Đovani i Đulio Mediči, koji su postali Pape Leo X i Klement VIII. U toj zgradi je živela i Katarina Mediči, dok se nije udala za francuskog kralja Anrija II.Stanar ovog zdanja bio je i kardinal Frančesko Marija del Monte, mecena Karavađa.Danas je u ovoj zgradi smešten Senat Republike Italije.


U centralnoj gradskoj ulici - Via Roma nalazi se Mole Antonellijana, simbol grada.Ovo graditeljsko remek delo sagradio je arhitekta Alesandro Antoneli, po kome je zdanje i dobilo ime.Gradnja je započeta 1863.god, po prvobitnoj zamisli  sa kupolom na vrhu kao jevrejska sinagoga, trebala je da bude visoka 66 metara.Kupola je pravljena po ugledu na kupolu SV.Petra u Rimu. Antoneli je hteo da promeni visinu na 113m, ali zbog nedostatka novca projekat je zaustavljen.Poslednje decenije XIX veka odlukom Viktora Emanuela II, gradnja je nastavljena i zgrada dostiže visinu oko 165m.Arhitekta Antoneli je preminuo godinu dana ranije pre nego je zgrada dostigla najveću visinu u Evropi.

Na brdu iznad Torina oko desetak kilometara, nalazi se Dvorac Stupingi (Palazzina di Caccia di Stupingi), rezidencijalni objekat porodice Savoja.Projektovao je barokni arhitekta Filipo Juvara.  Svojevremeno je bila namenjena za "lovačko sastajalište", danas je pod zaštitom UNESCA.
Dragulj Pijemonta blista noću i danju, odolevajući vremenu, na proputovanju kroz vekove

Barokna arhitektura Torina ostavlja bez daha. Po njoj se ovaj grad pamti. Grad čine velelepna zdanja, a dušu mu daju stanovnici sa svim svojim manama i vrlinama. Rekli bi grad ko grad, svuda ista ljudska muka, od danas do sutra.....